áttavit/llt

Ég á það til að vera þrjósk. Einsog flestir á ég það líka til að vera dálítið blind á eigin þrjósku. Um daginn þurftum við að fara í smá leiðangur á alveg nýjar slóðir í borginni og finna ákveðna deild á ákveðnum spítala þar sem átti að taka blóðprufu úr mér. Eitthvað hafði ég litið á kort, en bara rétt til að vita í hvaða átt. Þegar út úr strætó var komið var ríkisspítalinn skyndlega ógurlega stór og ég gerði mér enga grein fyrir hvernig hann sneri miðað við kortið sem ég hafði einhverntíman séð. Venjulega er ég samt nokkuð góð í að ana í þá átt sem mér finnst líklegust og enda á réttum stað.

Það var auðvitað það fyrsta sem mér datt í hug og æddi af stað. Þegar ég lýsti yfir smá óvissu benti hallur mér á að það væri almenn móttaka þar sem væri hægt að spyrja. Það fannst mér tóm vitleysa og fussaði, og æddi áfram í einhverja átt. Var svo auðvitað týnd og lét undan honum að spyrja til vegar, alveg þangað til ég nálgaðist móttökuna og gat ekki hugsað mér að bíða í röð þar. Auk þess sá ég eitthvað númer í hinum endanum sem ég taldi víst að væri nálægt réttu deildinni og strunsaði þangað og framhjá móttökunni og ansaði engu þegar hallur reyndi að benda mér að það tæki örugglega styttri tíma í heildina að spyrja bara. Fuss neinei, ég veit alveg hvert ég er að fara. hmmm ok einhverstaðar hér. Eða þarna. Eða uppi.

Þá gafst hann upp og hló sig máttlausan og benti mér á að augljóslega hefði ég ekki efni á að gera grín að pabba og ævintýrinu um daginn þegar hann þverneitaði að kíkja á kort og keyrði bara áfram, því hann vissi alveg hvert hann var að fara. Þannig tókst okkur að rúnta frá kastrup og keyra ógnarstóran hring framhjá valby og langt út í úthverfi til að koma inn í kaupmannahöfn á hinum endanum og aftur gegnum borgina til að komast á leiðarenda.

Mér til varnar get ég samt sagt að ég hafði sko rétt fyrir mér og endaði í réttum hluta. Það var ekki mér að kenna að ég tók óvart fyrst númer í blóðprufuröð og var svo send á aðra deild að fylla út einhverja pappíra áður en ég fékk að komast að. Heppilega kom ég akkúrat tilbaka þegar númerið mitt var kallað upp, svo í rauninni sparaði ég geðveikt mikinn tíma á að villast aðeins.  (og trauma æskunnar þar sem stinga þurfti fimmtíusinnum í handlegginn og svo á endanum ná blóði úr putta, er greinilega lokið. Blóðkonan hrópaði alveg upp yfir sig, vá hér er ein frábær…)

nýjabrum

Jæja. Þögnin er á enda. Eða hvíldin er nærri svo ég hef snefil af orku til að hripa niður nokkur orð….

Í dag er langþráður frídagur, og hef ekki upplifað slíkan síðan 29.júní. Þrátt fyrir að politiken skrifi hér að færri umsækjendur séu um háskólanám, þá eru tíuþúsund umsækjendur, flestir með margar umsóknir alveg ágætis stafli af pósti sem þarf að opna, stimpla, raða í rétta röð og skrá allar upplýsingar inní tölvukerfi handvirkt. Langir dagar, hellings margir tímar í launaskýrsluna og slæmur bakverkur er meðal þess sem ég græddi. Og ís frá yfirmanninum á heitum dögum og dinner á línuna í kvöldvinnu. Í heildina bara ágætt þó ég hafi ekki gert margt annað en skríða heim til halls og sofna snemma… Það eru ljómandi hressir krakkar að vinna í þessu vikar verkefni og fasta starfsfólkið líka ósköp yndælt. Í lok vikunnar kom í ljós að það vantaði enn fleiri hendur svo ég skellti halli í smá vinnu með mér svo við verðum samfó í vinnuna næstu vikur. Vonandi hætti ég núna að hrökkva upp á morgnanna með kennslusviðsnúmerin á hreinu eftir drauma um umsækjendur….. danska 10306, sálfræði 10368, læknisfræði 10110, mannfræði 10440, sagnfræði 10332. Ég er með hertar reglur um inngöngu í háskólann á hreinu og get haldið góðan fyrirlestur um bónusreglur, Niveau reglur og sérstakar aðgangskröfur í hinum ýmsu fögum ef einhver hefur áhuga.  (já nú kemst enginn inn í húmanískt nám án þess að vera með forsættersprog b eða begyndersprog a…)

Og þó ég er að plata, eitthvað gerðist nú síðustu helgi þar sem Silja frænka, Tóti og Jón Bjarni komu í heimsókn í nýju íbúðina í valby og vöktu smávægilega öfund okkar á leið sinni til og frá Roskilde. Sólin skartaði sínu allra bjartasta fyrir þau og heyrðist mér á þeim að þau hefðu verið mjög lukkuleg með hátíðina. Við náðum allavega góðum spjallstundum og dæmalaust góðum sushidinner í nágrenninu og smá viðlit í búðir þó ég hafi þurft að skreppa í vinnuna inn á milli.

Tíminn flýgur.

Danmerkurlífið snerist á hvolf á þessari viku um daginn þar sem skólanum lauk og vinna hófst, allt í einu búum við í stærri íbúð í krúttlegu valby fjarri veggjakroti og bollívúdtónlistinni á nörrebro og auk þess flutti eiginlega allt okkar nánasta fólk í önnur lönd. Þar tilheyrði líka margar kveðjur og útskriftarpartý og skreytingarnefnd og hallur tók að sér dj starfið, sjálfum sér og öllum viðstöddum til mikillar ánægju. Nú er þessi mánaðartörn búin og tími til að slaka aðeins á og átta sig á hvernig heimurinn snýr og hvernig næstu mánuðir verða. Við komum samt líka í smá heimsókn til íslands eftir tvær vikur og ég hlakka alveg óstjórnlega mikið til.

Mamma og Pabbi voru ólýsanleg hjálp í flutningunum, þar sem þau gátu miðlað af reynslu sinni við að flytja um það bil 17 sinnum. Og stóran hluta af því einmitt milli íbúða í danmörku. Það reyndist ekki vera svo mikið mál að pakka saman 45fm íbúð og við rumpuðum því af á einum degi með góðum kaffipásum, og fluttum hafurtaskið yfir í næstu íbuð í leigðu líki (Lej et lig, sem eru flutningabílar að hruni komnir, útkrotaðir og spreyjaðir i bak og fyrir og eftir því ódýrir) og góðri hjálp frá vinunum. Við fjögur þrifum svo hátt og lágt á þriðja degi og pabbi sýndi líka mikla takta í að hamast og skrúbba plankagólfin með brúnsápu svo næstum glampaði á þau. Enda fengum við skilaboð frá nýja leigjandanum þegar hann sendi okkur póst nýlega sem hafði skilað sér til hans; Thanx for getting the appartment soo clean! bestu kveðjur Damien.

Það var því bæði sérdeilis gagnlegt að hafa foreldrana í energizer bunny stuði og gerði allt verkefnið helmingi skemmtilegra með huggulegum kaffi og dinnerpásum. Já og smá skreppiferð til snekkersten þar sem við gistum, röltum í fjöru og keyptum seventís bollastell og allt mögulegt í flottustu rauðakrossbúð sem ég hef komið í. Hittum litla japanska stúlku sem var týnd í heiminum, fengum melónukokteil, borðuðum ökólógiskt og fleira.

Ég hef oft haldið því fram áður að ég hafi amöbu hæfileika, og aðlagast óvenju fljótt umhverfi mínu. Það er samt ennþá nýjabrum á að hjóla út á valby st. og taka lestina í vinnuna. (hálfgerð, því ég hjólaði einu sinni í vinnuna og varð yfir mig hissa á að finna aaaaalvöru brekku, já svei mér þá það er bara ártúnsbrekka úr miðbænum og heim… best að láta laga hjólið svo það verði bærilegra) Annars er bara allt í jákvæðum anda. Blómin á svölunum eru svooo falleg. Það eru eplatré í garðinum okkar. Það er hlýtt alla daga og mjúkt veður þó það rigni stundum í mollunni. Frí á íslandi áður en stress fyrir að finna haustvinnu hefst og hitti bæði vinina sem ég hef ekki séð mánuðum saman, og hina sem er nýfarnir frá okkur og familíuna. Já sumarbjartsýnin er bara í góðum gír.

fröken hvað?

Eftir nokkur ár í einhverjum útlöndum verður maður ósköp vanur því að nafnið manns sé rangt stafað. Ekki síst þegar maður heitir einhverju með stöfum sem landið ekki á. Það þarf því þó nokkuð til að koma mér úr jafnvægi, en ég hló mig máttlausa þegar orkureikningurinn kom inn um lúguna stílaður á Asta Gylsegottes.

enn hér…

Úff já. Það er svo margt að segja að ég hef bara fyllst verk-kvíða og hætt við þegar mér dettur í hug að blogga. Bráðum samt. Bráðum skal ég segja frá ýmsu merkilegu og jafnvel sýna myndir af nýju fínu íbúðinni í valby sem er umgjörð um lífið núna.

Sólin skín í hæsta gír og hitinn bobblar úti. Ekki að ég finni mikið fyrir því, nema að dást að veðrinu á leið í og frá vinnu… Mikið liggur við að skrásetja og meðhöndla alla þá sem sækja um kaupmannahafnarháskóla fyrir tímafrestinn 5.júlí og þess vegna slatti af kvöld og yfirvinnu þessa dagana sem bíður upp á tölvuskjásógeð í frítímum. Allt er afslappað samt og alveg yndislega áhyggjulaust eftir að próf eru fjarlæg í baksýnisspeglinum.

Jájájá við erum samt lukkuleg, smá brennd og fílum júlí.

more later. Kossar á línuna.

endadrama

Ef maður gæti bara lýst tónlist með orðum.

Það er svo skritið með hann Bach. Keyrslan af tónum sem virðast hver um sig hitta nákvæmlega á réttan stað tilfinningalega. Líka lög sem ég ekki hef spilað sjálf og þekki þar með hvern blæ, þar er tónafallið kunnuglegt á einhvern næstum yfirnáttúrulegan hátt einsog hann hafi vitað nákvæmlega. Einsog hann hafi vitað eitthvað sem við hin vitum ekki. Það er tónlist sem virkar svo rétt, svo rökrétt og flæðandi að það minnir á náttúruna sem hagar sér samkvæmt lögmálum sem þó er brotin upp með hinu óvænta.

Tónlist skal hlusta á í góðum headfónum á háum styrk því þá er einsog hún færist nær sálinni.

Það var einhver óútskýranlegur léttir fólgin í að hlusta á rökrétta prelúdu bach yfir bókaflóðinu. Næstum táraðist yfir því að fegurðin er til og inn á milli dramatískra kafla þá koma líka taktfastir kaflar þar sem allt gengur upp og á endanum springa út í annað munstur. Nú og svo er vel hægt að taka bach í hippastemmingu líka einsog hér.  (og svo gráta í ermina yfir að ég hafi ekki lært á selló í meira en þetta eina ár þar sem ég var ekki einu sinni dugleg að æfa mig) Flauta er ekki nándar nógu dramatísk fyrir svona stundir.

just do it

Ég er viss um að ég verð skemmtileg aftur einhverntímann. Lofa.

14 klukkutímar í hið illræmda og augnlokin þung þrátt fyrir allt. Magahnútur og dash af kæruleysi þess eðlis að völdin eru úr mínum höndum, ég veit það sem ég veit og héðan af get ég bara skoðað pappíra en ekki lært svo mikið nýtt.

Sat áðan og skemmti mér við að rifja upp slæmar minningar úr munnlegum prófum á ítalíu. Það verður varla verra en það. Einsog prófið þar sem ég neyddist til að að viðurkenna að ég kláraði barasta ekki alla síðustu bókina. Náði því ekki. Hversu langt? já bara stutt, eða hmm já ok þá fyrstu blaðsíðurnar. Kunni sem betur fer hinar bækurnar nógu vel og náði samt. Eða Fagurfræðiprófið : já einmitt, gætirðu sett þetta í annað samhengi og lýst með öðrum orðum. Hmmm nei ég kann bara þessi fimmtán orð sem ég er búin að nota. Vandræðalegt bros. Samt var karlinn góður, sat með glott í augum og reykti í prófinu, hvatti mig til að rembast áfram á barnamáli um hástemmda hluti en í kringum mig sátu spenntir nemendur og fylgdust með gangi mála. Þar þykir nefnilega gott að koma snemma og heyra spurningar hinna til að undirbúa sig. Vá præsentation angst sem fylgdi því. Samt fékk ég 28 af 30 í það skiptið. Og svo bara góðar minningar frá því í prófinu í fyrra, og ekki get ég verið verri í dönsku en á síðasta ári.

Einsog heyra má er einhverskonar hugræn atferlismeðferð í gangi. Visualization… jákvæðni.. Það er allt hægt og ég hef og mun vafalaust gera miklu erfiðari hluti en mæta þessum kennara og eiga við hann spjall um hvað sjónmenning er og til hvers hún er. Já ef ég vissi það haha. Jeremías ef það bara væri hægt að hraðspóla yfir erfiða hluti.

Nike sagði það. Just do it.

(ps. styrkur óskast í hugpósti milli 12 og 14 að dönskum tíma)

ojjjjjsen pojsen

Ef ég hefði ekki fyrir löngu ákveðið að flytja þá hefði þessi vika gert útslagið. Er alveg gjörsamlega að verða geðveik á brælunni og viðbjóðnum sem streymir inn um gluggann, þar sem búllan í kjallaranum steikir franskar, kebab, beikon og hamborgara af miklum illa lyktandi móð og þá er hópreykingarpása á öllum næstu svölum og allt blandast saman í svefnherberginu mínu þar sem ég sit í örvæntingarfullum lokalestri. Reiti á mér hárið yfir að vera að frumlesa sumt og handskrifa upp allt mikilvægt sem ég les í von um að ég muni það ekki á morgun heldur hinn.

Ég var óskaplega glöð í morgun þegar sólin skein og ilmandi bjartsýn graslykt af nýslegnu barst inn með fuglasöngnum, en rétt fyrir ellefu voru þeir mættir í vinnuna og hófu steikingar af miklum móð og hafa ekki hætt síðan.

Út með illa lyktandi gæruna. Út segi ég.

Mín eina huggun er að eftir helgina verðum við flutt út með allt okkar hafurtask.

ohh no. (pheebe style)

Og stressið yfirtók heilafrumurnar. Kannski ekki seinna vænna og hnúturinn í maganum minnir mig að minnsta kosti á að lesa.

Everything is happening. Vika í próf. Vika í pökkunarhelgina. Rúm vika í flutninga. Fullt fullt af spurningarmerkjum. ó mæ.

Later. Í betra skapi örugglega.

úps

Myndavélin mín hefur greinilega lent undir hjólinu í klaufafallinu og er djúp beygla inn í lcd skjáinn buhu. Hann er mölbrotinn innaní og því er nokkuð listrænt munstur sem birtir heiminn þar í stað raunveruleikans. En heppilega er líka vel hægt að taka myndir án skjásins og innri vélbúnaðurinn virðist vera nokkurnvegin í lagi.

Jóga eða ekki jóga. Það er spurningin. Letin hefur yfirhöndina by far en þó er bókaflóttinn líka sterk tilfinning. Hef ennþá tíu mínútur til að ræða þetta við sjálfa mig áður en ég missi af sénsinum….

its on

Áts. Ég er með meiddi á hægra hné, olboga og ökla. Komst brútallí að því af hverju margar stelpur fara úr flippflopp skóm þegar þær hjóla. Er nefnilega ennþá föst í þriðja gír, svo á miðjum gatnamótum við söerne þar sem sem ég var að hjóla standandi til að komast hraðar renn ég úr skónum og þar með af pedalanum og datt af hjólinu. Lukkulega voru þó engir brjálaðir bílamenn að bruna yfir á gulu og hjólafólkið fyrir aftan mig náði alveg að sveigja framhjá eða stoppa meðan ég samlaði mér upp úr götunni og tölti berfætt yfir því það var komið rautt ljós. Hjólaði berfætt restina heim með smá skeifu yfir hnémeiddinu og óskaplega drullug eftir götuna en annars í góðu lagi. Heppni í óheppni eiginlega en mjög lítið kúl.

Nú er komið að krönsi. Lærilærilærilærilærilærilærilæri. Gestavikan búin og engar fleiri afsakanir (hmm nema kannski hitabylgjan, en næstum sem betur fer er spáð rigningu í næstu viku) Ég er búin að fara í skemmtiferð á bakken og sitja í pikknikk innan um spræka bambahjörð. Tókum líka allskonar klassík einsog tívolí, bátaferð um kanal og skoða í búðum og kaupa sumarkjól. Vettvangsferðir í nýja hverfið og gaf þeim kaffi innan um fínu gulu húsin í Valby. Sóla mig og brenna á kaffihúsi við kanalinn, sötra kalda drykki í öllum formum utan dyra, borða úti einsog eðalborin, gæða mér á ekta belgísku súkkulaði, blaðra um heima og geima við auði, þóru og gebbu þó ekki allar í einu. Af einhverjum ástæðum sáum við stórundarlegar bíómyndir yfir vikuna. Allt frá því að við auður grétum yfir manninum sem skrifaði bók með einu auga (Diving-bell and the butterfly) yfir í að gerður valdi hryllingsmynd (hún er nú engin hetja og flestir vita hvernig ég höndla hrylling..) og við sátum saman og óuðum og æjuðum með púða fyrir andlitinu en urðum þó að klára. Sömuleiðis var kómískt að við gerður voru einu stelpurnar í salnum þegar við skruppum í bíó til að forðast að koma heim meðan hallur skrifaði ritgerð. Iron man varð fyrir valinu og fannst okkur hún bara fín þrátt fyrir að vera ofurhetjumynd sem gerist í afganistan. Gerður gat einnig bætt því við að þeir höfðu greinilega unnið heimavinnuna sína ágætlega því staðhættir, búningar og tungumál pössuðu veruleikanum sem tæplega verður sagt um hollívúd ræmur almennt. Hallur var nokkuð duglegur að taka myndir um helgina og má finna eitthvað af þeim hér.

Fengum nýju íbúðina fyrr en von var á eða endanlega um 24.júní og erum búin að lofa að skila af okkur gömlu fyrir 27.júní. Það gerir þrettán daga til að lesa fleiri hundruð blaðsíður fyrir próf og síðan sjö daga til að pakka, flytja og þrífa. Já og svo aðeins að finna vinnu eða vinna líka. Pís of keik… Lífið gerist í törnum hvort eð er.